Daha kötüsü olabilirdi, buna şükür -mü?

Ananemin yoğurt olayı gibi durumlarda insanın aklına ilk gelen “cana geleceğine mala gelsin” tarzı bir yaklaşım. Düşünceler genellikle şu sırada ilerliyor: gerçekte olan olayın daha kötü bir halini düşünüp bu ikisini karşılaştırma, gerçekleşen olayın ehven-i şer niteliğinde olduğuna ikna olma ve sonra da diğeri yerine başa bu geldiği için şükretme. Yani ilginç bir şekilde kendi kendimizi o hoş olmayan olayın gerçekleşmesi nedeniyle hissetmemiz gereken üzüntüden ve “bu neden benim başıma geliyor!?!” tarzı isyandan koruyan bir yapımız var. Bununla karşılaştığım her sefer şapka çıkartıyorum kendisine.

Fakat aslında ananem gözü açık birisi olsaydı, malın parasını sorduğu halde söylemeyen bir adamdan alışveriş yapmaz, kapısından kovalardı. Yahut ben adama “geri almıyorsan kendi kaybın” diyerek suratına kapıyı kapatabilirdim. Bu takdirde kendimizi aslında daha kötünün olabileceğine inandırmamız gerekmezdi.

Elbette milyonlarca başka örnek verilebilir bununla ilgili (bir örnekle anlatmayı başardığımı sandığım için uzatmıyorum). Ama benim aklımı kurcalayan asıl şey şu: acaba diyorum, kendimizi daha dikkatli olmaya sevkedeceğimize kolaycılığa mı kaçıyoruz bazen?

(Bu kestiğim ahkamlar basit olaylar için elbette, yoksa kaza falan gibi büyük şeyler söz konusu olunca benim de ilk söyleyeceğim şey “cana geleceğine mala gelsin” olacaktır muhtemelen)

Reklamlar

Daha kötüsü olabilirdi, buna şükür -mü?” üzerine bir yorum

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s