Tepkisizlik

Beni şaşırtan şeylere karşı hiç tepki vermemek çok hoşuma giden bir huyum değil ama bu böyle. Küçüklükte beni inşaata götürüp sürekli çok ani şeyler yaptılar, ben tepki verince dalga mı geçtiler de böyle oldum bilemiyorum. Bildiğim tek şey, içimden deli gibi korkmuş olsam da bunu asla dışarıya yansıtmadığım.
Nedir mesela? Arkadaşım bir yerlerde saklanmıştır, “bö” diye çıkıp beni cidden feci korkutmuştur. Ben ne yaparım, sadece ona bakarım, asla “ayyyy çok korktum” falan demem.

Bunda biraz da, nereden geldiğini bilmediğim bir savaşı kaybetmeme içgüdüsünün etkisi var gibi hissediyorum. Ben beni şaşırtmak isteyenin beklediği şekilde tepki verdiğimde buna sevinecek ve bir şekilde “kazanmış” olacak diye düşünüyorum. Halbuki ne alaka yani… Sanki korktuğumu göstersem ne olacak? Ama yok, illa ki bir kendini sıkma, illa bir korktuğunu belli etmeme ve tepki vermeme.

Yine aynı şekilde, mesela bir arkadaşım sırf geyiğine elimi fazlaca sıkmaya başladığında ve bunu yine sırf eğlencesine benden tepki bekleyene kadar sürdürdüğünde, canım fena halde yanmaya başladığında bile bunu ona söylemem.

Öfff… Acayip inat biriyim bazı konularda.

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s